Virtuele Roparun team 118

Geen echte Roparun in 2020 helaas! De donaties voor al die mooie doelen voor de palliatieve kankerzorg zijn wel net zo belangrijk. Daarom organiseren wij in mei een virtuele Roparun en kan jij deze gave medaille verdienen! Een medaille voor groot en klein!

Je kan de virtuele Roparun lopen, fietsen, wandelen, zwemmen en/of skaten. Doe dit tussen 1 mei en 1 juni. Op die laatste dag zouden wij dit jaar onze derde Roparun finishen in Rotterdam 🙁

Schrijf je snel in en deel jouw 5 km met alle andere virtuele Roparunners in onze facebook evenement. Inschrijven kost € 15 euro en daarmee krijg jij deze mooie medaille en steun je de palliatieve kankerzorg via de Roparun. Uiteraard mag je bij de inschrijving ook een extra donatie doen 🙂 De medailles sturen we jullie in juni op. Zo kunnen we ze zo goedkoop mogelijk bestellen en nog meer doneren aan de Roparun.

Onder de afbeelding van de medaille vindt je een startnummer voor jouw virtuele Roparun. Leuk als je die gebruikt en foto’s daarvan online deelt met ons.

Update 3 mei: we hebben al ruim 350 inschrijven en mede dankzij jullie extra donaties bij inschrijving mogen wij al € 4.000,00 gaan doneren.

Behalve de kosten voor de medaille (en de verzendkosten) komt de gehele opbrengst van deze virtuele #Roparun ten goede van de doelen van de Roparun.

Zullen we samen…

Zullen we samen,

Gewoon samen

Het maakt me niet uit

Wat, hoe of waar

Maar zullen we samen

Samen, met elkaar?

                              Jip

‘Tegenwoordig overleven heel veel mensen kanker en wij willen met ons beweegprogramma bijdragen aan Perspectief en aan Levenskwaliteit. ‘

Dat is één van de eerste dingen die Marijke Maalderink, hoofd van het oncologisch centrum in Rijnstate Arnhem tegen mij zei.

Ik stuurde haar in april vorig jaar een mail. Ik schreef haar dat ons team zich als doel heeft gesteld om zich te verbinden met een aantal goede doelen van Roparun om zo aan onze donateurs te kunnen laten zien wat er met het gedoneerde geld gebeurt. Ik had gelezen dat Roparun dat jaar 75.000 euro had geschonken aan Rijnstate voor het Beweegprogramma: Perspectief en Levenskwaliteit. En zo  zaten Michiel en ik twee maanden later tegenover Marijke en Bernie voor een eerste kennismaking.

Wow. Die openingszin kwam binnen. Wat een mooie positieve missie van het centrum. Bewegen als medicijn, als therapie, re-activatie als middel om zo sterk mogelijk de behandeling in te gaan, de chemotherapie en bestraling zo goed mogelijk te doorstaan om daarna zo fit mogelijk het leven weer op te pakken. Perspectief en Levenskwaliteit.

In de gesprekken die volgden werd een klein idee: een keertje met wat teamleden langskomen voor een rondleiding, een groot idee: een Symposium waarin verbinding en inspiratie centraal zouden staan.

Gisteravond was het zover. De zaal stroomt vol met de gasten. Roparun teams uit Gelderland, vrijwilligers van Roparun, medewerkers van het oncologisch centrum Rijnstate, teamleden, vrienden en sponsoren.

Marijke en Judith openen de middag met een mooie presentatie over het oncologisch centrum. Over wat Roparun al heeft betekend voor het centrum. Er zijn al hoofdhuidkoelers, bedfietsen, vr-brillen, mooie warm ingerichte wachtkamers, een trainingsfiets en make-up workshops. Ook leggen ze uit wat hun stip op de horizon is voor het centrum. Hoe mooi zou het namelijk zijn als ook de wens voor een beweeg en beleeftuin gerealiseerd wordt en een wellness met een lekker bad in de nieuwe kliniek? Perpectief en Levenskwaliteit.

Henk van der Velde van Stichting Roparun vertelde wat meer over de geschiedenis van Roparun. Over de eerste klein opgezette editie van Rotterdam naar Parijs, een kleine 30 jaar geleden. Over de oprichters Peter van der Noord en Sjaak Bril, helaas allebei inmiddels overleden aan kanker. Over de enorme groei van Roparun, de opbrengst en de logistieke uitdagingen.

Toen mochten Michiel en ik namens Team Hollander wat vertellen over ons Roparun-gevoel, onze ervaringen, onze acties en ons team.

In onze opening mocht ik mijn gedicht ‘Kriebelteentjes’ voordragen. Voor het eerst voor groter publiek. Maar waar kan ik het beter voordragen dan hier? Iedereen in deze zaal weet het, begrijpt het en voelt het. Iedereen in dit publiek voegt levenskwaliteit toe aan de levens van hen die het zo zwaar hebben. Op welke manier dan ook.

Michiel legt het belang van verbinding uit. Weten en laten zien waar je Roparun voor loopt maakt het echt, oprecht en waardevol. Elke euro heeft zo’n mooie bestemming.

We willen ook graag vertellen wat Roparun is, hoe dat nou gaat en hoe het voelt om mee te doen. 2 jaar geleden schreef ik dat op en op deze avond probeer ik zo mijn Roparun gevoel over te brengen.

We sluiten af met onze acties. Hoe belangrijk het is om te vertellen over Roparun en de doelen die gesteund worden, zoals ook hier op deze avond. We vertellen over het succes van sponsorlopen met kinderen en zwerftrailen en hertlopen, iets waar we maar wat trots op zijn.

Bram Som neemt ons stokje over. Topatleet, Europees Kampioen op de 800 meter, én ambassadeur van Roparun. Hij vertelt over zijn leven als topatleet, over zijn droom om naar de Olympische spelen te gaan en zijn stip op de horizon, zijn deadline op 13 augustus 2006: Europees Kampioen op de 800 meter worden.

Hij legt dat het belangrijk is om doelen te stellen, maar ook dat deze doelen pas betekenis krijgen als je ze een deadline geeft. “Een droom is een doel met een deadline”.

Na deze mooie inspirerende woorden nodigden Marijke en Judith ons uit om een kijkje te nemen in het Oncologisch centrum. Daar geven ze een rondleiding en is er tijd om te borrelen en na te praten. Wat een fijne sfeer, er is herkenning, er is waardering, er is emotie.

Samen hebben we iets moois neergezet.

Een verbinding is gemaakt.

Daarom Roparun.

Corine

Beste kanjers van Team Hollander,

Mijn naam is Isa en ik ben 14 jaar oud. Toen ik 4 jaar oud was werd bij mijn vader kanker geconstateerd…

               Het is vrijdagochtend 10 uur. We staan met het team klaar om te vertrekken vanaf de EHBO in Aalsmeer. De touringcar is al omgebouwd tot ‘luxe’ slaap-accommodatie en al het eten staat diep ingevroren onderin de bus. De kleine busjes staan ook klaar voor vertrek. Het teamlogo en teamnummer worden op de ramen geplakt.

Bij het vertrek van ons team in Aalsmeer

Het is tijd voor de teamfoto. Eindelijk helemaal compleet. Met deze mensen gaan we de klus klaren. Na de foto stelt Annemieke ons voor aan Thinka Sanderse van Stichting Living Memories .  Stichting Living Memories legt een dag uit het leven van een ernstig ziek, stervend kind vast. Ze willen het voor zoveel mogelijk ouders, broers en zussen van kinderen die gaan overlijden mogelijk maken hun dierbare dichtbij zich te houden door middel van een audio- of videoportret. Annemieke heeft Living Memories aangemeld als goed doel bij de Roparun, en de dag voor vertrek krijgt zij te horen dat Roparun een bedrag van € 15.000 beschikbaar stelt voor dit mooie doel. Thinka is speciaal naar ons vertrek gekomen om ons dat te vertellen. Met een brok in onze keel, en de nodige tranen over heel wat wangen rijden we het terrein af. Dat beloofd wat. Op naar Hamburg!

Hij heeft in totaal 4 jaar met deze ziekte geleefd, waarin het soms weg leek te zijn en vervolgens weer uitgezaaid terugkwam.

               De rit naar onze eerste overnachting gaat voorspoedig. Wat een wijs besluit om dit jaar niet helemaal al naar Hamburg te rijden. In de buurt van Bremen stoppen we bij een hotel waar we vriendelijk worden ontvangen. Team A zorgt dat hier vast alles klaar staat voor hun eerste etappe de volgende ochtend. Het kleine busje wordt ingericht en de fietsen klaargezet. Daarna is er tijd om een klein rondje te lopen met het team. Marco, Chiel, Don, Mo, Ruben, ik en Annemieke op de fiets lopen het zonnige dorpje in naar een klein meertje in de buurt. Na 5 kilometer schuiven we aan op het terras bij de rest van het team. Annemieke verrast het team met een prachtig toetje na het diner. Voor elk teamlid heeft ze een klein kadootje met een persoonlijke toespraak. Iedereen voelt het, dit wordt een mooie ervaring samen.

Toen ik 7 jaar oud was (bijna 8) is hij aan deze verschrikkelijke ziekte overleden.

               Zaterdagochtend, 12.00 uur. We staan op het startterrein in een cirkel. Armen om elkaar heen, teams verbonden. Al deze mensen gaan de komende 48 uur een geweldige prestatie neerzetten. Voor elkaar, voor een ander, of misschien voor zichzelf. Voor iedereen begint nu het laatste stukje van een mooie reis met het team. Ook voor ons. Samen hebben we fantastische evenementen georganiseerd en daarmee wederom zoveel geld opgehaald. Maar ook niet te vergeten alle logistieke details, het routeboek, het draaiboek, de grote sponsoren voor de bussen en het eten. Een intensief jaar met mooie mensen.

Start in Hamburg

Om 12.12 klinkt het startschot voor Team Hollander, we dansen en we springen, we huilen en we lachen. Team A loopt samen met Team B een mooie ereronde over het startterrein en onder luid gejuich scheidden onze wegen zich hier en zullen we elkaar na 48,8 kilometer weer zien in Ahlerstedt, onze eerste bivakplaats.

Eerste etappe Team B

Slapen doen we nog niet echt, we eten wat en wachten tot team A, nog behoorlijk fris en fruitig, aankomt bij de bivak. In de tussentijd hangt Bettine nog met wat dronken Duitse jongeren een fles drank in een boom, en heb ik binnen no time met mijn team een stop-and-go voor fout parkeren te pakken van de wedstrijdleiding. (lekker begin in mijn nieuwe functie..). Gelukkig gaat de wissel heel voorspoedig en is team B onderweg naar Bremen. We gaan, ondanks de stortregen onderweg, als een speer de avond in, en dit jaar wandel ik nog bij daglicht de botenloods in, en eet rustig met mijn team een pannenkoek. We stappen weer de bus in en rijden al dommelend Bösel in. Pas als de bus stilstaat lukt het me om een uurtje te slapen.

Wisselpunt in de nacht

Bettine maakt ons wakker. Team A is er over een uur. Het is donker, ik stap een kleedkamer binnen en stap onder een heerlijke warme douche. Het team laat zich masseren. Er wordt koffie gezet en er is kwark voor de liefhebber. Niet veel later staan we op een donker kruispunt te turen in de verte. Ja! Daar zijn ze. Snel wisselen en een prachtige zonsopgang tegemoet.

In de 4 jaar dat mijn vader ziek is geweest hebben we samen met het gezin gebruik mogen maken van de Roparun. Ze hebben ons een vakantie aangeboden op een vakantiepark.

Sunset

               Wat een prachtetappe. Een magische zonsopgang en een feestje bij aankomst in Kluse. De lopers zijn nog fit, het navigeren gaat lekker, en de kushandjes naar de wedstrijdleiding helpen. In Kluse krijgen we een lekker croissantje met thee. Het slapen op weg naar de volgende bivak gaat weer lastig. In mijn hoofd blijf ik het routeboek zien, hier links, daar rechts, let op: run bike run…

Als ik  na een uurtje slaap wakker word is de bus leeg. Waar ben ik? Waar is iedereen? Shit, niet wakker geworden van Bettine? Ik stap de bus uit in de felle zon, ik weet het even niet meer. We zijn inmiddels bijna 24 uur onderweg en ik heb nauwelijks geslapen. Iedereen zit bij de bus gezellig te kletsen. Ik kan even niet aanhaken en het duurt even voordat ik weer geland ben. Ook dat is Roparun. En we zijn inmiddels in Nederland!

We gaan verder, op naar Almelo.

Deze vakantie is een van de weinige dingen die ik me nog kan herinneren van mijn vader. Ik weet nog hoe fijn en gezellig deze vakantie was.

Op weg naar Almelo

               Almelooooo. Op de beats van Tsunami springen we met het hele team zowat een trailer aan gort. Wat een feest. Wat een mensen. Alle energie stroomt weer door het team. En wat fijn dat we nu al deze feestjes mee kunnen maken. En dan nog ook nog samen als team.

Hotel Almelo is een parkeerplaats met douche en toilet en heel veel teams. Al uren kijk ik met team B uit naar DE andijviestampot met spekjes. Ook al is het opwarmen makkelijker in Warnsveld, de volgende bivak, pakken Nicole, Karin en Bettine zonder morren het kookstelletje met gasfles uit de bus en serveren ze ons eerst een heerlijke warme maaltijd. Wat een ondersteuning.

Welke waarde de Roparun kan toevoegen aan de laatste momenten van iemands leven is niet te beschrijven.

               Bij VV de Warnsveldse Boys is er weer zo’n fijne douche. Al loop ik na de douche zomaar links het voetbalveld op. Het bivak was rechts…

Op een kruispunt bij de Chinese muur zit ik op een fiets. Helaas is Peter uitgevallen en is het fietsen niet meer mogelijk. Hij neemt mijn rol en ik de zijne. En dus ga ik 50 kilometer fietsen naar Ede, en dat tussen 10 uur ’s avonds en 3 uur ’s nachts. Samen met het hele team door Zutphen. Een fijne en bijzondere plek voor Jesse. Haar thuishaven. En Chiel en ik worden zo blij als Marion en Wilma ineens voor ons staan. Wat bijzonder! En vergeet ik nog bijna alle waxinelichtjes langs de route, kilometers lang.

Vlak na Zutphen is het stil. En toch zitten daar die gezinnen op een klapstoeltje in de tuin te klappen. Kunnen we plassen bij de familie van Nicole in Loenen. Het is een pikdonkere etappe en er zitten pittige heuvels tussen Eerbeek en Ede.

Bij de brandweerkazerne in Ede is er vooral gedoe. De fiets van Annemieke staat op slot en de sleutel ligt nog op het bivak in Otterlo. Gelukkig kan de brandweer ons helpen. Gratis vuurwerk en een kwartier later is Annemieke’s slot doorgeslepen. We kunnen wisselen. Het team is moe en we willen slapen. Zonder al te veel woorden (of misschien juist te veel) storten we op onze matrassen.

Wat jullie aankomend weekend gaan doen voor dit goede doel is zo knap en bijzonder. Van Hamburg naar Rotterdam, dat is niet niks.

Van Beesd naar Alblasserdam RUN BIKE RUN

               Beesd, ik word weer wakker in een lege bus, maar nu weet ik wel waar ik ben. Bettine zoekt me even op en we praten nog even na over de nacht. We zijn het erover eens, de tweede nacht is een bitch voor het team. Maar we gaan verder, op naar Rotterdam. Ik ga weer navigeren, nog 2 etappes op de fiets is onverstandig, ik zal in Alblasserdam weer op de fiets stappen. Het zonnetje schijnt en we gaan op pad. Voor we het doorhebben (excuus, lees: ik het doorhad) is er een run-bike-run van 14 kilometer. Johan, Peter en ik proberen het team met het busje te blijven volgen om ze onderweg aan te moedigen. Masseuse Franciska zit inmiddels op de fiets van Peter. Nog maar 9 kilometer tot aan Alblasserdam. Het navigeren wordt lastiger voor me. Ik kan geen seconde afgeleid zijn of ik weet niet meer waar we zijn op de route. Daardoor raak ik zelf geïrriteerd en moet Chiel het ook even ontgelden. Gelukkig is daar het wisselpunt. Vanaf hier gaan alle lopers en fietsers samen de laatste 25 kilometer afleggen. Ik stap op de fiets en kijk trots naar iedereen voor me op de brug. Daar gaan we!

Maar ik ben zo blij dat jullie het doen, het namelijk om een heleboel mensen en gezinnen blij maken en zoveel kwaliteit toevoegen aan het laatste deel van iemands leven.

               Een groot feest. 25 kilometer lang. Zon, muziek, familie in Barendrecht en honderden mensen langs het parcours. Maar ook een moment stil bij het familiehuis van Daniel den Hoed. En een stortbui waar geen einde aan leek te komen. Maar daar is de tijdfinish! De Binnenrotte wacht, en daar is ook de rest van ons team. We parkeren de fietsen en lopen samen over de brug naar de finish. Het zonnetje komt terug als we met ons team herenigd worden.

Ik wens jullie allemaal erg veel succes, de lopers, de fietsers, catering, navigators, chauffeurs, teamcaptains, fysiotherapeuten en iedereen die ik vergeten ben.

               Samen lopen we onder de finishboog door op maandagmiddag om 15.30. 51 uur na onze start in Hamburg. We krijgen een prachtige medaille en gaan nog 1 keer met ons team op de foto. Dat we een paar uur later met het hele team in Aalsmeer zijn en alles samen opruimen voor we gaan eten zegt eigenlijk alles over dit weekend. Voor elkaar en met elkaar, van begin tot het eind.

Ik wil jullie bedanken voor wat jullie dit weekend gaan neerzetten. Jullie zijn nu al hele grote kanjers.

Veel liefs, Isa

Isa schreef ons team een brief. Deze mochten wij vlak voor de start lezen. Annemieke las hem aan ons voor. Ik wilde haar brief graag gebruiken in mijn blog, omdat dit zoveel zegt over het ‘waarom’ van de Roparun. Het werd dit jaar meerdere keren zo concreet voor ons. We konden een gezin een laatste vakantie aanbieden via Roparun, een echtpaar of gezin kan straks in 1 bed filmpjes kijken of nog eens lepeltje lepeltje liggen, dankzij een koppelbed voor het hospice Bardo. Het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem kan met een mooie Roparundonatie (ex)-patiënten ondersteunen met een beweegprogramma en wil zich graag verbinden aan ons team. En dan op de valreep de mooie donatie voor Stichting Living Memories.

Ook al had ik heel graag deze Roparun gelopen, en was het toekijken af en toe best lastig, ik had het niet willen missen.

Lieve Isa, dank je voor je brief.

Lieve Annemieke, dank je voor je onophoudende inzet voor je team. Wat heb je goed kunnen schakelen. Oog voor zoveel detail. En wat heb je mooi gesproken.

Lieve Mo, Don, Simone en Michiel, wat een inzet voor het team, lief voor elkaar en voor anderen. Wat een prestatie!

Lieve Cor, lieve Michel, wat mij betreft geen team zonder jullie. Zoveel op de achtergrond geregeld, knuffelberen op de route.

Lieve Claudia, zoveel kilometers, regen, zon. Wat een sterke vrouw. Met een lach en een traan. Zo fijn dat je mee was.

Lieve Jannette en Teun, alsof jullie al jaren bij het team horen. Jullie hebben ons veilig vervoerd en het team zo fijn ondersteund.

Lieve Marco, Ruben en Jesse, wat een toplopers ook! Een fijne sfeer in de bus, elkaar helpen waar nodig en zoveel snelle kilometers.

Lieve Monique, Lieve Peter, Jouw eerste Monique, en wat deed je het fantastisch! Peter, de meest ervaren Roparunner, wat hebben veel aan jouw kennis gehad. En wat balen dat je knie je in de steek heeft gelaten. Maar wat fijn dat je mee was!

Lieve Johan, samen hebben dat maar mooi gefikst voor in het busje. Gelachen en vloekend zoeken naar een parkeerplek, that’s us.

Lieve Karin en Nicole. Ik denk dat team Hollander hier goud te pakken heeft. Nooit meer stoppen alsjeblieft.

Lieve Franciska, Suzanne en Amber, een topfit team dankzij jullie. En zelfs tijd voor mijn piriformis.

Lieve Bettine, zonder snickermomenten een hele Roparun door. Chapeau! Je bent van zoveel waarde geweest weer onderweg.

Lieve Chiel, jouw liefde voor de Roparun is zo mooi om te zien. Wat heb jij er veel voor gedaan, en wat een lol heb je er aan gehad met dit team. Ik ben blij dat ik dit met je mag delen en dat het inmiddels een vast onderdeel is in ons leven samen.

Roparun 2019 was bijzonder. En met ruim 27.000 euro worden zulke mooie dingen gedaan.

Tot volgend jaar!

Corine

25 dagen tot Roparun 2018

Deze Trailchick gaat binnenkort behoorlijk vreemd.

In plaats van kilometers dwalen over de paadjes, de heuvels en trappen in de bossen van Arnhem en ver daar buiten, ga ik iets doen dat ver buiten mijn comfortzone ligt: Kilometers lang achter een fietser aan lopen op geasfalteerde wegen tussen Hamburg en Rotterdam.

Toen ik Michiel leerde kennen was het enkele weken voor Roparun van 2016. Hij had de marathon van Londen net gelopen en een paar weken later zou hij met het Korps Mariniers | Team 189 starten in Parijs voor een estafetteloop die in Rotterdam zou eindigen.

Terwijl mijn mede-trailchick Kim en ik ons te buiten gingen aan een bijzondere combinatie van een avondje stappen, waarbij we eindigden in de lantarenpalen en een ochtendje hill-reps in Berg een Dal liet Michiel via foto’s en appjes zien dat het avontuur in Parijs was begonnen met een bonte-avond, waar zijn hakken hoger bleken dan de mijne! En een ochtend op het startterrein in Parijs.

Eigenlijk had ik geen idee wat hij aan het doen was. 500 kilometer in blokjes van 800 meter en dat zo snel mogelijk. De foto’s van de wisselpunten het slapen op veldbedden en vermoeide koppen in een busje gaven wel aan dat het een pittige tocht was. Maar Kimmie en ik hadden wel andere dingen aan ons hoofd, of beter gezegd, we hadden behoorlijke hoofdpijn.

Een goede nacht slapen later appte Michiel dat ze in Nederland waren aangekomen. Hè nu al? En dat ze rond 11 uur aan zouden komen op de Coolsingel. Met een biertje in de hand op de foto laat hij me zien dat ze binnen zijn. We spreken af elkaar later die dag nog te zien. Een uur nadat hij de drempel van mijn huis overstapt ligt hij te slapen op de bank…Roparun. Daar word je dus heel moe van.

Zover mijn eerste, enigszins beperkte en ‘bedwelmde’ kennismaking met deze race. Het jaar erna besloot Michiel even te stoppen met de Roparun, maar zijn zus Annemieke mocht juist dat jaar voor het eerst als loper mee met een –bij toeval- Arnhems team. Na jaren als fietser en kok mee te zijn geweest was dit voor haar nu echt een grote kans! En dus stonden we (nu samen en met Tara) op tweede Pinksterdag op de Coolsingel om team 54 binnen te halen. In de bloedhitte keek ik naar de teams die binnenkwamen. Er werd samen gedanst, gelachen, maar ook zag ik veel tranen. De spanning werd groter toen we doorhadden dat Annemieke’s team in de buurt kwam. En ja, daar was ze, glimmend van trots liep ze op haar broer af en de tranen stroomden over hun wangen.

Jeetje dit was wel een bijzonder evenement zeg. De enige finish die ik ooit zag waar het ging om het fantastische doel waarvoor gelopen was en niet om de lopers zelf. En het zaadje was geplant.

Michiel en Annemieke besloten om samen hun droom waar te maken: een eigen team starten en het volgende avontuur voor het leven samen aangaan. En zo gezegd zo gedaan. Vrienden werden benaderd, het startgeld gedoneerd en in augustus was daar TEAM HOLLANDER | Team 118.

 

En dus ga ik binnenkort behoorlijk vreemd. Als loper in Team Hollander ga ik kilometers lang achter een fietser aan lopen op geasfalteerde wegen tussen Hamburg en Rotterdam. Voor Stichting Roparun. Om het leven van mensen met kanker en hun dierbaren wat draaglijker te maken.

Ik neem jullie mee op mijn en ons avontuur en hoop tegelijkertijd dat jullie ons Team en daarmee Stichting Roparun willen steunen.

xxx

Corine

PS kom je ook Hertlopen op 12 mei?