Roparun 2018: I’ll rise up, and I’ll do it a thousand times again

All we need is hope
And for that we have each other

Roparun 2018. ‘Een avontuur voor het leven.’ De slogan van de Roparun en misschien ook wel het best in woorden samengevat wat de Roparun is. Ondanks dat ik nog steeds maar met moeite in woorden kan vangen wat mijn Roparun was, zal ik dat hier nu toch proberen.

I’ll rise up, I’ll rise like the day

Vrijdagochtend 18 mei. De tassen staan klaar in de kamer. De laatste toiletspullen stop ik er nog snel bij en leg vast alles in de auto. Michiel is in alle vroegte al samen met Kim richting Aalsmeer vertrokken. Ik vertrek later. Ik wil zelf nog even Tara naar school brengen en in alle rust afscheid nemen. Om 8.30 stap ik dan ook in de auto en vlak voordat het ‘konvooi Hollander’ vertrekt, rij ik het terrein van de brandweerkazerne in Aalsmeer op. Snel nog naar de wc, een bak koffie en een groepsfoto en dan het kleine busje in. Opgewekt en vol adrenaline gaan we op pad. Niet wetend dat het plan om een lekkere lange laatste nacht te maken, vlak voor Hamburg de prullenbak in kan. Al snel wordt duidelijk dat de geplande aankomst om 1700 uur in Hamburg niet haalbaar is. Sterker nog, we zijn uitgeput en opgelucht als we door een extreme file iets voor 20.00 uur de parkeerplaats van het hostel in Hamburg oprijden. Om 22.00 uur is daar eindelijk ook de touringcar en is het team compleet. De kamers worden snel verdeeld en we wandelen naar het restaurant dat ons zonder morren een uur later nog 24 heerlijke warme maaltijden voorschotelt. Snel terug naar het hostel en de stapelbedden in. Slapen. Nu het nog kan.

I’ll rise up, I’ll rise unafraid

Zaterdag 19 mei. Ik mag niet klagen. Best lekker geslapen. Ik stap onder een heerlijke warme douche en was met extra veel zorg mijn haren. Ik weet dat dit waarschijnlijk tot maandagnacht mijn laatste douche zal zijn, dus ik blijf net wat langer staan. Ik breng zorgvuldig mijn mascara aan en hoop dat deze er over dik 48 uur nog op zal zitten. De kamers moeten leeg en we ontbijten met het team. Het routeboek wordt met de chauffeurs nog een keer doorgenomen en de fietsen weer op de busjes gemonteerd. Ik besluit zoveel mogelijk te blijven zitten en wacht rustig tot we vertrekken. Dit keer naar het startterrein zo’n 40 kilometer verderop. We rijden het terrein op, dat inmiddels vol staat met touringcars, busjes, fietsen, wc-wagens en vrachtauto’s. Er staan zelfs al teams klaar om te vertrekken richting Rotterdam. Wij starten laat en hebben dus alle tijd om een tijdelijk bivak te maken. Iedereen gaat een beetje zijn eigen gang. Ik maak mijn spullen klaar voor in het busje, ik vraag Suzanne vast mijn linkerbeen los te masseren en we kijken naar de live beelden van de ‘Royal Wedding’. Tijd om pasta te eten bij de startboog. Hier zie ik voor het eerst live de teams vertrekken. Wat een feest! Nog 2 uur tot we daar zelf staan. Terug bij het bivak wil ik even rust. Ik trek me terug in het busje en luister wat naar muziek. Michiel roept ons bij elkaar voor een korte instructie over de start. We doen de startnummers om en gaan met de rest van het team terug naar de start.

We dansen. We springen. We huilen. We omhelzen. Er wordt afgeteld. Daar staan we. Monique, Michiel, Alex, Paul, Cries en ik.

Daar gaan we. Met kippenvel op mijn armen lopen we door de confetti slierten en gedragen door het applaus van ons team en alle vrijwilligers zijn we na een kort rondje over het startterrein bij het busje. Alleen Michiel loopt nog een kilometer door en wij stappen in bij Kim en Johan. Het is begonnen. Roparun 2018 is eindelijk begonnen.

I’ll rise up, high like the waves

We zijn op weg naar Steddorf. De zon schijnt nog volop en we vinden langzaam ons ritme. We hebben een vaste volgorde. Michiel, ik, Alex, Moon en dat proberen we de gehele etappe vast te houden. In deze etappe zitten ook wat stukken Run Bike Run, en alhoewel ik me daar van te voren best druk over heb gemaakt, loopt dit als een trein. We lopen de nacht in, de lichtvestjes gaan aan. De sfeer is top. De benen voelen goed en de kilometers vliegen voorbij. De zon zakt langzaam en ik geniet met volle teugen van het mooie avondlicht. De eerste etappe zit erop. We zien het andere team staan. Alex geeft Niels een knuffel en eindelijk mag ook Team A beginnen. Ik pak snel mijn handdoek en ga onder een partytent op de bank van Suzanne liggen. Tegelijkertijd eet ik een tosti. We kunnen hier bij dit bivak gelukkig even plassen en daarna zoekt iedereen snel een matrasje in de touringcar. Mijn lief ligt een paar matrasjes verderop. We kijken elkaar nog even aan. Ik voel dat de bus gaat rijden. Dit is raar. Gewoon maar aan toegeven. Ik zie wel waar ik straks uitstap.

Het is 2.00 uur ’s nachts. Bettine maakt ons in Bremen wakker. Ik ruim snel mijn slaapzak en kussen op en stap met mijn bustasje de bus uit. Het is pikkedonker. We staan langs een weg. Binnen in een kano-loods, tenminste ik denk dat dat het was, want ik zie heel erg veel kano’s, staat Suzanne klaar met de massage tafel. Ik probeer een halve pannenkoek weg te krijgen en wat koffie. Je kan hier douchen, maar het pakken van een handdoek en zeep is al te veel. Ik staar mijn tijd wel uit. We wachten op team A, en na een wissel is Michiel weer als eerste loper weg. We stappen in het busje en komen al snel weer in een ritme. Ditmaal lopen we de dag tegemoet met een prachtige zonsopgang. En wat gaat het lekker.

I’ll rise up, in spite of the ache

Zondag 20 mei. De tweede etappe zit erop. We komen aan in Bosel, maar worden wakker in Kluse. De zon schijnt fel als ik uit de touringcar waggel. Waar ben ik? En wat is het hier druk met teams! We zijn op een brandweerkazerne en overal liggen er teams te slapen op veldbedden, wordt er gekookt en gemasseerd. Ook hier kunnen we douchen en omdat ik door de hitte in de bus niet kon slapen, besloot ik hier maar wel de moeite te nemen om te douchen. Ik eet niet zoveel hier. We rijden naar het wisselpunt. Het is inmiddels midden op de dag en bloedheet. Even geen energie om te dansen op de beats van Tsunami, inmiddels ons teamlied. We wisselen van Team en starten onze etappe richting Holsloot. Een bijzonder moment als we tijdens deze etappe de grens met Nederland passeren. In ons hoofd zijn we er al bijna… Mijn been is inmiddels getapet en dat helpt goed. Samen met achterfietser Paul spreek ik af om niet te hard te lopen, 5.30-5.40 is snel genoeg en hij roept me regelmatig toe om wat langzamer te lopen. Wat ben ik blij dat hij steeds naast me fietst. In Drenthe is iedereen die we tegenkomen enthousiast, we verstaan er niets van, maar de blijheid van iedereen is zo fijn. In Holsloot staat een heerlijke andijviestamppot op ons te wachten. Wat smaakt dit goed zeg. Het slapen wil nog niet goed lukken en als ik een paar uur later in Almelo mijn hoofd uit de deur van de bus steek wordt het me allemaal te veel. ‘Gister’ was ik bijna thuis en nu ben ik  pas op de helft. DE HELFT! Hoe dan? Mijn knie doet zeer en de wc is een paar honderd meter te ver weg. De eerste huilbui dient zich aan. Fuck! De helft pas. Hoe ga ik nog 30 km lopen…

Maar Almelo is een groot feest en ondanks de pijn en de moeheid dansen en lopen en genieten we verder. Het is nacht. De hele etappe is het nacht. Om klokslag 12 uur zingen we luidkeels een liedje voor Cries. Daar ergens op een landweggetje in de buurt van Markelo begint zijn verjaardag. De sterren stralen aan de hemel, maar het is de zwaarste etappe tot nu toe. We stoempen door de nacht. Het is stil op de fietsen en stil in het busje. De enige die als een speer gaat is Moon, met haar snelste kilometers. Zelfs de door kaarslicht verlichte kilometers in Zutphen brengen niet het vuur en bij het wisselpunt in Hoven willen we alleen maar slapen. We slaan voor het eerst de massage en het eten over.

Maandag 21 mei. Drie uur later schrik ik wakker van Bettine’s stem. Vol energie stap ik uit de bus. Ik mag zo starten in Ede. Mijn moment. Ik eet een croissantje en een banaan en knuffel wat met koeien. Ja die staan daar. En ik prop nog net een half broodje pindakaas naar binnen. Mede dankzij de aanwezigheid van vrienden en loopmaatjes Chiel en Henny is de wissel in Ede top. Ze lopen nog met elk teamlid een kilometer mee en in Bennekom zeggen we gedag. Met recht een Oase op de Veluwe. Bij Wageningen gaat langzaam het lampje uit bij mij. Letterlijk. Ik voel me licht in mijn hoofd en krijg last van koud zweet. Ik sla een rondje over en met wat soep en frisse lucht hoop ik dat het snel beter wordt. Wat ben ik hier blij met kleine Kim, mijn lieve dinnetje achter het stuur. Ik besluit mee te fietsen en even later weer mee te lopen. Op de parkeerplaats van het Rivierenland ziekenhuis in Tiel stroomt alle energie mijn lijf weer in. Door vrijwilligers krijg ik een medaille omgehangen met ‘goed gedaan’. Einde zeuren nu denk ik. Dit gaat niet om mij, dit gaat om hen. Vol goede moed ga ik verder.

I’ll rise up, and I’ll do it a thousand times again

Beesd. Nasi en kroepoek, een mislukte douche en een korte slaperige rit naar Alblasserdam. Daar op die parkeerplaats merk ik iets van desoriëntatie. We moeten van alles. Spullen voor na de finish. Paspoort voor kazerne. Spullen in de aanhanger, spullen in het kleine busje. Ik heb Michiel nodig om me stapsgewijs uit te leggen wat ik moet doen. We rijden naar het wisselpunt, weer een parkeerplaats. Het regent hier pluizen. Zachte witte bloed irritante pluizen. De laatste etappe. Nog 22 kilometer fietsen en 3 kilometer lopen. Dit kan ik. Ik kan dit! Het andere team komt aan en moet eigenlijk meteen schakelen naar de volgende etappe, want samen gaan we verder.

Het is een groot feest onderweg. Iedereen klapt, moedigt aan. Het stopt niet. De kippenvel ook niet. Die laatste kilometers zijn zo voorbij. Ineens is daar die tijdfinish bij de Willemsbrug. Precies 48 uur na de start in Hamburg. We parkeren de fietsen en lopen in een grote stoet van teams over de brug naar de kubuswoningen. Het gaat langzaam, ik smacht naar de finish. Ons team is weer compleet en eindelijk lopen we de Binnenrotte op. In de verte zie ik de finishboog, dichtbij twee heel bekende gezichten. Ik ren op ze af en knuffel mijn ouders. Tranen over mijn wangen. Ik heb het gewoon gedaan! We feesten door en als team lopen we onder de boog door. 562 kilometer. 48 uur. We hebben het gewoon gedaan!

 

Een biertje, een foto, een medaille en dik € 20.000 voor mensen met kanker en hun dierbaren.

And I’ll rise up
I’ll rise like the day
I’ll rise up
I’ll rise unafraid
I’ll rise up
And I’ll do it a thousand times again
And I’ll rise up
High like the waves
I’ll rise up
In spite of the ache
I’ll rise up

And I’ll do it a thousand times again

For you

(Andra Day)

 

xxx Corine

Roparun 1 groot succes

Wat was het fantastisch! De eerste foto’s staan inmiddels online en de verhalen blijven komen. Dankzij al jullie steun hebben wij als team nu al ruim € 20.000,- opgehaald voor het goede doel van de Roparun! Dank jullie wel

4 dagen tot Roparun 2018: Inpakstress

We wonen sinds een paar maanden in een opslagloods.

Nou niet echt natuurlijk, maar onze woonkamer is inmiddels een Roparun | Team Hollander zenuwcentrum en opslagplaats. Overal staat wat. Kratten met accu’s, snoertjes, lampen en batterijen. Goodiebags voor het Hertlopen, draaiboeken, routeboeken, stapels teamkleding en al vast gewassen loopkleding.

En dan heb ik het nog niet over onze tuin. Dankzij de geweldige steun van MudSweatTrails is ons zonnige tuintje bijna een kopie van een verzorgingspost bij een trailwedstrijd! Tafels, banken, partytenten, beachflags en bouwlampen. Het enige dat ontbreekt zijn bakken vol winegums en ontbijtkoek:-)

De laatste 4 dagen voor Roparun 2018 zijn aangebroken. En het wordt tijd om in te pakken.

Gelukkig is daar weer het draaiboek, versie 8.0. Pagina 14: Inpaklijst per rol. Ik verzamel alle gewassen kleding, schoenen, handdoeken, hoofddeksels, sokken, en een half uur later is onze extra lange eettafel niet meer zichtbaar. En dan ben ik nog niet toegekomen aan gewone kleding en toiletspullen. Gelukkig roept teamcaptain Bettine nog even ter herinnering,  na het zien van mijn stapels, dat we slechts 1 tas per persoon de grote bus in mogen nemen. Michel, onze chauffeur grapt nog dat er geen imperial op de bus zit, en ondertussen sturen teamleden Annemieke, Marjan, Karin en Alex ook nog zorgwekkende foto’s van hun keurig overzichtelijke stapeltjes.

De inpakstress is AAN.

Ik vertrek vanochtend naar mijn werk en bedenk me dat ik Michiel vanavond nog maar eens een kritische blik laat werpen op mijn -niet-zulke-keurig-en-overzichtelijke- stapels. Kijken wat er overblijft. Ik zal wijselijk mijn toilettas(sen) nog even niet klaarleggen…morgen begint dan nog het herschikken van de overgebleven stapels. 6 setjes kleding voor de 6 etappes met twee keer een nachtsetje. Een tas voor in het kleine busje met alle mogelijke accessoires voor alle mogelijke weersomstandigheden: regenjasje, pet, sleeves, schone sokken, handschoenen, zonnebrillen en 2 extra paar schoenen, en iets van een deken om de beentjes warm te houden. Nu nog een trucje bedenken om eenmaal ingepakt deze goed bedachte structuur te behouden. Mini-pakketjes? Aparte plastic tasjes? Labels?

Hoe vind ik straks met slaapgebrek en beperkte tijd snel wat ik voor de volgende etappe nodig heb?

Wat ik zeg, de inpakstress is AAN.

Ondertussen in het gewone leven: rijdt Michiel na het werk elke dag op en neer naar Aalsmeer (net als in onze prille verkeringtijd:-)), via Doorn (matrassen en ander defensie-spul), een tankstation in Utrecht (sportvoeding) en Apeldoorn (teamkleding) om alle spullen naar een opslagplaats daar te brengen. Heb ik 24/7 bereikbaarheidsdienst voor 4 klassen in mijn afdeling die zich ergens tussen Cambridge en Edinburgh bevinden. Doen mijn 25 VWO 6 schatjes morgenmiddag eindexamen Engels en doen we ook nog wat laatste trainingen. En alle tijd die nog overblijft gaat op aan eten, slapen en natuurlijk aan mijn meisje die ik straks 5 dagen moet missen.

En de rest van het team zit ook niet stil deze week. Er wordt nog hard getraind door alle lopers en fietsers, de pannenkoeken worden vast gebakken door onze fantastische kookploeg en de nagels worden in de kleuren van de Roparun gelakt. Bettine checkt en dubbelcheckt alle checklijstjes, Annemieke knutselt de routerollen in elkaar en Michiel maakt al twee avonden ruzie met Tom (Tom).

En nog belangrijker er wordt nog steeds geld gedoneerd! En dat heeft inmiddels al een prachtige 12.000 euro opgeleverd. Heb jij al gedoneerd?

Nog 4 dagen tot Roparun. Het aftellen is echt begonnen. Ondanks de inpakstress kijk ik ook uit naar het moment van vertrek. Laat de uitpakstress maar beginnen.

 

Hertlopen voor Roparun wordt traditie

Wat een gave ochtend op het Rijnhert! Om 09.15 keam Daan als jongste deelnemer aan. Als organisatie waren wij net klaar. Onder toeziend oog van de volwassen deelnemers starten de drie kids aan hun Hertlopen.

Vol enthousiasme liepen de jonkies binnen een half uur allemaal zes keer omhoog. Daan kwam als eerste met de zes felbegeerde knipjes in zijn kaart naar beneden.

Nu konden alle volwassenen niet achterblijven. De lopers in Team Vroem tenue schoten omhoog en alle andere deelnemers volgde enthousiast! Milan bleek een uur lang het hoge tempo vol te kunnen houden en liep de 25x binnen 55 minuten omhoog! Jos liep als eerste dame de 25x in 1 uur 10. Merlijn en Frank uit Breda vormde het winnende duo.

Uiteindelijk kwam bijna iedereen met 25 knipjes naar beneden. Sommigen haalden zelf een tweede of derde stempelkaart op en het was een spannende strijd; maar Chiel Brussee liep het vaakst omhoog: 57 keer!! 1710 hoogtemeters binnen 3 uur, als dat geen Roparun mentaliteit is…

Dankzij arnhem.run, alle vrijwilligers, ondersteunende bedrijven en vooral dankzij de deelnemers was dit een super evenement, wat we zeker gaan herhalen volgend jaar! Dank jullie wel.

Onderstaande foto’s zijn een verzameling van de dag die wij online zijn tegengekomen of zelf gemaakt hebben. Er zijn ook foto’s door Kiek en Barbara gemaakt en die zijn super tof!

Uitzwaai actie Aalsmeer groot succes

Onze eerste actie met dit nieuwe team was de corsobraderie in Aalsmeer. Een onverwacht hoog bedrag werd opgehaald met alle stapjes op ons spandoek. Vandaag sloten we de voorbereiding af met een collecte op de Geraniummarkt.

Vandaag verkochten we uitzwaai handjes en er leverde een prachtig bedrag voor de palliatieve kankerzorg op. 

9 dagen tot Roparun 2018: 560 kilometer hardlopen, HOE DAN?

De meest gestelde vragen in de afgelopen weken moeten wel zijn: ‘Hoe gaat dat nou die Roparun?‘ en ‘Hoe train je daarvoor?‘.

Nou dat ben ik me 9 dagen voor de start ook maar eens gaan afvragen. Hoe gaat dat nou precies tussen Hamburg en Rotterdam als loper en hoe kan ik me daar het beste op voorbereiden?

Gelukkig hoef ik zelf niet zoveel te bedenken en staat alles in ons draaiboek en routeboek. Toch koste het me vandaag nog wat gepuzzel om op papier te krijgen wat me tussen 19 mei 17.30 uur en 21 mei 18.00 uur te wachten staat.

Ten eerste wat meer over ons team. We zijn met 8 lopers, 4 fietsers, 4 chauffeurs, 2 navigators,  2 masseurs, 3 koks en 1 teamcaptain. We hebben twee loopteams (A en B) en elk team bestaat uit 4 lopers, 2 fietsers, 1 chauffeur en 1 navigator. De totale route is 560 kilometer en team A en B wisselen elkaar af in etappes van ongeveer 50-60 kilometer. Elke loper in een team loopt ongeveer 1 kilometer per beurt, en heeft dan vervolgens 3 kilometer rust in het busje dat mee rijdt. De koks en masseurs en teamcaptain staan bij elke bivakplaats klaar met eten, massage en bemoedigende woorden, en niet geheel onbelangrijk een matras in onze touringcar.

Zo dat is een overzichtelijk schema. Dacht ik. Tot ik vandaag ging uitschrijven wat dat nou eigenlijk allemaal voor mij betekent. Nou let op, hier komt het;

Ik start op 19 mei om 17.30 in Hamburg met Team B. Wij lopen naar Steddorf en komen daar om 21.55 aan, dan ben ik als het goed is ongeveer 13 keer voor een kilometer vol adrenaline uit het busje gekomen. Bij het bivak krijg ik een massage, een kleine warme maaltijd en ongeveer 3 uur slaap in de touringcar die ondertussen naar Bremen rijdt. Ik word in Bremen wakker gemaakt, eet wat en start om 3.10 uur met Team B aan onze tweede (nacht)etappe, deze keer spring (hahaha) ik ongeveer 15 keer uit het busje voor een kilometer en na 60,5 kilometer komen we om 8.15 uur in Bosel aan. Zelfde drill: naar het bivak, massage, eten, slapen en rijden en nu worden we wakker in Kluse. Hier schijnt iets van een steunpunt te zijn, maar waar we daar steun in krijgen? Geen idee.

Van Kluse naar Holsloot is onze derde etappe. We starten om 12.30 uur, lopen 61 kilometer, ongeveer 15 keer per persoon (uit het busje springen is er niet meer bij) en komen om 17.40 uur aan in Holsloot. Bivak, massage, eten, slapen, rijden en wakker worden en eten in Almeloooooo. Het is inmiddels al een tijdje zondag de 20e en we maken ons dan in Almelooooo op voor de 4e etappe, en weer de nacht in. Van Almeloooo naar Hoven is 51 kilometer en dus weer vanaf 23.40 uur 12 keer het busje uit, inmiddels onder begeleiding denk ik:-). In Hoven om 3.55 uur naar de bus, en wakker worden in de buurt van Ede. Super tof om daar, in mijn geboortedorp en werkplaats om 8 uur ’s ochtends de weg naar Beesd te mogen starten. Oja, inmiddels 2e pinksterdag. 52 kilometer, ongeveer 13 keer gedwongen het busje uit (…) en om 12.35 uur weer wisselen met team A in Beesd. De laatste rust tussen Beesd en Alblasserdam en weer probeer ik hier ‘de tijd door te komen’ met massage, eten en slapen. De laatste etappe is een speciale. De laatste 25 kilometer met de lopers van Team A samen. Nog ongeveer 3 keer een kilometer rennen, pfffff. De busjes mogen niet meer op de route vanaf hier en dus zitten de lopers op fietsen en lopen we samen naar de finish. De rest van het team gaat ondertussen vast met het ov naar de finish op de Binnenrotte in Rotterdam, waar we dan rond 17.30 uur weer compleet zijn en naar de finish mogen wandelen.

Opgeteld, loop ik dus ongeveer 70 kilometer, in 6 etappes. Ik rust 5 keer ongeveer 5 uur per keer, gedeeltelijk in de touringcar op het bivak en gedeeltelijk al ‘slapend’ rijdend naar het volgende bivak.

Duidelijk, dacht ik. Toen kwam daar het hoofdstuk RUN-BIKE-RUN. Op sommige stukken van de route mag namelijk geen busje komen en moet je dus vanaf de fiets wisselen van loper, soms is dat stuk 400 meter, soms 8 kilometer. Logistiek wat ingewikkeld, en toen ik ging nadenken over wie, wat, waar en hoe vaak ben ik afgehaakt. Beste strategie: doen wat de teamcaptain zegt.

En dan nog de persoonlijke logistiek. Waar in dit schema is er nog tijd voor douchen, opmaken, kleding uitzoeken en klaarleggen, social media op orde, thuisfront Whatsappen, en NAAR DE WC???  Nou sommige dingen zijn makkelijk: meestal is er geen douche op het bivak, dus die valt af. Make-up: gewoon 1 keer goed opmaken en hopen dat het 48 blijft plakken (OMG). Kleding: thuis al 6 setjes maken en hopen dat het weer doet wat het beloofd. Misschien nog wat shoppen trouwens, ik bedoel, hallo, 6 SETJES:-) Social Media en Whatsapp: sowieso tijd maken. WC’s: what happens during Roparun, stays…..(ooit op expeditie in Malawi boven gat gehangen waar spinnen en kakkerlakken uitkropen, erger dan dat kan het toch niet worden?)

Ja en hoe bereid je je daarop voor? Geen idee. Mijn loopseizoen stopte eigenlijk al eind februari op Gran Canaria, toen ik geblesseerd mijn eerste bergmarathon liep. Om de pees in mijn voet en mijn heup te ontlasten maak ik vooral heel veel fietskilometers. In ons teamtrainings weekend in maart hebben we wel heel goed kennis kunnen maken met ’s nachts lopen, wisselen bij het busje en het verschil tussen 1 en 2 kilometer shifts. Ondanks mijn blessure ging dat verrassend goed.

Sindsdien loop ik af en toe 2 keer per dag of doe ik een run-bike-run met mijn lief en teamgenoot Michiel. En soms is Tara voorfietser. Maar meestal loop ik gewoon lekker te flierefluiten in het bos op de fiets of op de trailschoenen. Met afgelopen weekend nog een super Trailchicks finish bij de koning van Spanjetrail in Gulpen.

Ben ik er klaar voor? Geen idee. Ik wankel tussen paniekaanval en onwijs veel zelfvertrouwen en alles daar tussenin. En nee, mijn blessure helpt niet mee. Maar de wilskracht om dit te finishen en samen met mijn team zoveel mogelijk geld te kunnen doneren voor hen die zoveel harder moeten strijden is sterk. En daar vertrouw ik op.

xx

Corine

Doneren kan nog steeds. Nu ook via SMS. SMS ROPARUN118 naar 4333 en doneer automatisch 3 euro voor de Roparun en ons team. Je kan je ook nog inschrijven voor Hertlopen op zaterdag 12 mei natuurlijk ook geld overmaken via de donatiemodule.

 

 

19 dagen tot Roparun 2018 – AYA, ACT, CP, ORS, AED en OEPS

Terwijl mijn handen net weer schoon zijn van een ochtendje glitterslijm maken met Tara, denk ik nog even terug aan zaterdag. Zaterdagochtend waren we met een groot deel van ons team bij de laatste algemene Roparun bijeenkomst in het Luxor Theater in Rotterdam.

Om 10.00 uur druppelen de teams het theater binnen, veel teamleden verschijnen al in teamkleding en zo wordt het ook snel duidelijk hoeveel Nederlandse bedrijven en instellingen deze Roparun weer mede mogelijk maken. We halen ons startpakket af bij de organisatie en krijgen tassen vol Roparun-shirts, startnummers, auto- en fietsstickers. Natuurlijk ook pastamaaltijd-bonnen voor op de startlocatie en medaillebonnen voor bij de finish. Ook krijgen we de toegangskaarten voor de slotavond in juni, waar het eindbedrag bekend gemaakt gaat worden. Inmiddels is mij wel duidelijk wat een gigantische organisatie achter dit evenement zit.

We nemen plaats op het balkon in de zaal in hebben mooi zicht op het podium. Arie Wezemer, de man die alles aan elkaar praat vandaag , begint met het uitleggen van het nut van deze ochtend: het voorkomen van OEPS-momenten tijdens de Roparun. Eens kijken of ons team die momenten zo kan voorkomen.

Voordat we aan alle praktische tips toekomen stelt Arie ons voor aan Sophia Sleeman, 24 jaar en ook ervaringsdeskundige. Zij vertelt over haar missie in remissie, over AYA. Adolescent & Young Adult: Jong & Kanker. De stichting die sinds 2016 zorgt dat alle jongeren tussen de 18 en 35 jaar met de diagnose kanker niet onder de radar blijven. Patiënten in deze leeftijdsgroep kunnen onder andere dankzij de stichting terecht in 6 AYA lounges verbonden aan UMC’s . Hier zetten zorgprofessionals zich in om specifieke vragen voor deze doelgroep goed te beantwoorden. Op 19 mei starten we in Hamburg dus ook voor AYA samen met alle steun in de vorm van mooie donaties van onze vrienden en familie.

Verder met de praktische tips. Na een kort gesprek met de wedstrijdleiding, het ACT (Algemeen Coördinatie Team)en het CP (Checkpoint) heb ik in ieder geval begrepen dat de motormannen en vrouwen op de route ook maar mensen zijn, een stop & go niet heel tof is, dat het ACT echt alle ellende (lees: OEPS momenten) binnenkrijgt tijdens de Roparun en dat de soep bij de Checkpoints (CP’s) niet voor ons is, maar voor de vrijwilligers op de route. De anekdote over een fietser die geblesseerd raakte en is achtergelaten door een team op de route leverde nog al wat reactie op in de zaal. Aankomen zonder 2 fietsers op een checkpoint is natuurlijk ‘not done’, en dat zijn de regels, maar iemand achterlaten op de route is natuurlijk ‘beyond OEPS’ en absurd en idioot. Leave no man/woman behind…

Dan is het Calamiteiten Team aan het woord. Een serieus verhaal, onbedoeld gegoten in een stuk cabaret, dankzij het spreektalent van deze hulpverlener. Ik kan hier uitgebreid uiteenzetten wat er allemaal mis kan gaan met mij of mijn teamleden tijdens de Roparun, maar kort samengevat was dit de boodschap: De ORS van Norrit is super smerig. Goudbeertjes zijn goedkoper dan supersonische gelletjes, soep MOET en doe wat de AED zegt. Natuurlijk een beetje gechargeerd gezegd, maar dat we allemaal een behoorlijk intensieve inspanning gaan leveren is wel duidelijk, en dat we dan goed op onze eigen gezondheid en die van onze teamleden moeten letten ook.

Het Route team maakt met een aantal getallen duidelijk waarom de regels op de route zo belangrijk zijn. Zo zijn we met 309 teams op 2 routes (Parijs-Rotterdam en Hamburg-Rotterdam). En dat betekent dus bijna 1300 voertuigen. Een stoet van 80-180 kilometer lang. We zijn dus nogal dominant aanwezig in het Pinksterweekend. Die ene vuilniszak op de wisselplaats is zeker niet de laatste en daar waar op een oprit van een woning in een nacht door 200 teams gewisseld wordt kan je zeker irritatie verwachten. Wij kunnen als team dan wel zeggen dat we met 5 minuten weer wegrijden, maar na ons komt het volgende team, en het volgende, en het volgende….OEPS.

Dan nog het navigeren. We krijgen als tip te checken of we niet per ongeluk de Parijs route in de navigatiesystemen hebben staan. Een OEPS-moment van formaat. Blij dat ik niet hoofd-navi ben (lees: mag zijn) in ons team…

De rest van de presentatie gaat over de finish. Deze is dit jaar niet op de Coolsingel, maar op de Binnenrotte. Een prachtige locatie tussen de Markthal, Kubuswoningen en de historische Laurenskerk. De tijdfinish is al 1300 meter eerder op de Willemsbrug. Vanaf daar zal Team Hollander het laatste stukje afleggen naar de FINISH. 21 mei, ergens in de middag. Zien we jullie daar?

En sta je toch op de Coolsingel? Dan zie je ons niet…OEPS!

 

 

 

PS Alle donaties zijn zo welkom! Voor AYA en voor nog zoveel andere fantastische projecten!